14 mei t/m 21 mei

Midden in de nacht vertrokken we naar Schiphol voor onze vlucht MP 281 met Martinair die we geboekt hadden bij Aquasun, naar Monastir in Tunesië.

Oppervlakte : 164.000 km2 Aantal inwoners: 9,3 miljoen Hoofdstad: Tunis Taal: Arabisch en Frans Bevolking: 98% Arabieren en Berbers 1% Europeanen 

Het was heerlijk rustig op de weg dus konden we behoorlijk doorrijden. In 96 was er natuurlijk nog geen controle zoals tegenwoordig en we hadden geen enkel probleem met inchecken. De vlucht had geen vertraging. Op het vliegveld werden we opgehaald door de hotelbus, die ons door een heel armoedige omgeving leidde naar Skanes. Wel een stukje gezien van een van de gebieden waarvan o.a. de economie leeft, een citrusvruchten-plantage. Ons hotel stond in de zgn "Zone Toeristique" een zwaar bewaakte hotelzone.

Het deed wat akelig aan, maar het is bekend dat hier zonder bewaking een hotel echt niet kan. In 1996 heette het hotel Royal Sahara Beach, nu zag ik dat het overgenomen was door de hotelketen Iberostar Het was een aardig hotel, redelijk netjes en met een grote tuin met een paar behoorlijke zwembaden.

Het doel van deze vakantie was luieren en dat hebben we ook elke dag gedaan, want het weer was prima. Het was wel jammer dat we elke dag weer wat Tunesische muntjes moesten betalen voor zowel het bed als de matras. Wat wel heel apart was, waren de obers die de hele dag in driedelig zwart rond het zwembad liepen om de wensen van de gasten te honoreren. Op vrijdag wilden we even wat anders dan het hotel en zwembad en hebben (lekker toeristisch) het treintje naar Monastir genomen naar de haven en het privéstrand.   

Verder het stadje in, waar mijn eerste aankoop een kaftan was, want ik voelde me aardig lopen in mijn minijurk. Het is toch niet volgens de gewoonten daar dat een vrouw op straat zoveel bloot laat zien. Dus na keurig armen en benen bedekt te hebben konden we weer verder gaan. Heel veel souvernierwinkeltjes in de souhks in het oude centra, met natuurlijk veel leerwinkeltjes. Het was wel uitermate vervelend hoe we van de ene winkel naar de andere winkel werden getrokken. Je kon geen voet zetten zonder aangesproken te worden en niet altijd op een vriendelijke manier. Nee, shoppen is voor mij in deze vakantieplaats geen reden om nog eens terug te komen. Wat wel heel boeiend is, zijn de cultureel-historische plaatsen, daar kan je wel een behoorlijk aantal dagen mee vullen. Waar we even binnengelopen zijn is het mausoleum van president Habib Bourgiba, het RIBAT.

19 t/m 21 mei : De resteren dagen hebben we rustig doorgebracht met zonnen, zwemmen, veel wandelen en lekker eten. 

Veel in het theehuisje gezeten en allerlei Tunesische en andere Arabische theesoorten geproefd, wat op zich ook heel bijzonder is. Voor elke soort was weer een ander ritueel en servies voor. Heel bijzonder. 

De een na laatste dag zijn we een kijkje wezen nemen in het dichtstbijzijnde dorp in zuidwestelijke richting. 

Ging je nog verder dan kwam je bij Mahdia. We wilden naar de markt. Jammer, we waren er een paar dagen te vroeg, want eind van de week werd de maandelijkse kamelenmarkt gehouden. Zo werd het dan 21 mei en was het weer tijd om naar huis te gaan. 

Gelukkig voor ons werd het faillissement van Aquasun één dag uitgesteld en konden we weer met Martinair naar Amsterdam vliegen. Dit verhaal werd gelukkig pas verteld toen we waren opgestegen. Er ging een zucht van verlichting door het vliegtuig. Rond 3 uur landden we veilig en 4 uur later (heerlijk in de file gezeten)waren we weer veilig thuis.

De paar foto's in dit verslagje, zijn foto's uit het vakantie-album. Daarom wat anders dan anders qua formaat. In 96 was het nog een beetje anders als nu met fotograferen.